Ο χρόνος δεν αφήνει ανεπηρέαστο το χαμόγελό μας.

Συμβαίνουν πολλές αλλαγές στα δόντια που αφορούν στο σχήμα, στη μορφολογία και στο χρώμα των δοντιών. Τα δόντια κιτρινίζουν και αυτό οφείλεται στην αποτριβή της αδαμαντίνης, που είναι φυσιολογική φθορά όσο περνούν τα χρόνια, μπορεί όμως να ενισχυθεί και από τραυματικό βούρτσισμα, δηλαδή βούρτσισμα με ένταση από τον ασθενή.

Η απώλεια της αδαμαντίνης έχει ως αποτέλεσμα να προβάλλει περισσότερη οδοντίνη, η οποία έχει υποκίτρινη χροιά, εξού και το κίτρινο χρώμα των δοντιών.

Αλλαγές στο χρώμα μπορεί ακόμα να οφείλονται σε παλιά σφραγίσματα και απονευρώσεις. Τα σφραγίσματα αμαγάλματος, τα λεγόμενα “μαύρα”, τα οποία ήταν πολύ δημοφιλή τις τελευταίες δεκαετίες, ευθύνονται για πλήθος δυσχρωμιών στα δόντια, τα οποία λόγω της εναπόθεσης του υδραργύρου που περιέχεται στο αμάλγαμα αποκτούν γκριζόμαυρη χροιά.

Στην περίπτωση των ενδοδοντικά θεραπευμένων δοντιών, εάν δεν έχει κοπεί στο σωστό ύψος η γουταπέρκα, που είναι το εμφρακτικό υλικό των ριζικών σωλήνων ή και εάν δεν καθαριστεί επιμελώς ο μυλικός θάλαμος του δοντιού από το φύραμα που χρησιμοποιείται στην έμφραξη, παρατηρούνται επίσης έντονες δυσχρωμίες καθώς περνούν τα χρόνια. Τέλος η χρόνια λήψη κάποιων φαρμάκων, το χρόνιο κάπνισμα και η κακή στοματική υγιεινή έχουν επίσης αθροιστική επίδραση στην αλλαγή του χρώματος των δοντιών.

Στους ασθενείς άνω των 40-50, πέρα από την αλλαγή στο χρώμα διαπιστώνεται και αλλαγή στο σχήμα των δοντιών. Είναι και αυτή μία φυσιολογική φθορά, που όμως μπορεί να εντείνεται και από κάποια βλαπτικά αίτια. Τα δόντια επιπεδώνονται, αποτρίβονται δηλαδή τα φύματα και τα κοπτικά τους χείλη. Ακόμη, χάνονται κάποια μορφολογικά τους χαρακτηριστικά, όπως είναι οι αύλακες και συχνά παρατηρούνται μικροσπασίματα και ρωγμές. Όλα αυτά οφείλονται στις συγκλεισιακές και μασητικές φορτίσεις που δέχονται καθημερινά τα δόντια και είναι πιο έντονες σε άτομα που τρώνε κατά κύριο λόγο σκληρές τροφές και έχουν ισχυρούς μασητήριους μύες. Έτσι οι αλλαγές αυτές στο σχήμα και στη μορφολογία των δοντιών είναι συνήθως πιο εμφανείς στους άντρες που ασκούν πιο ισχυρές φορτίσεις στα δόντια τους.

Οι παραπάνω αλλαγές είναι εντονότερες και σοβαρότερες στους βρουξιστές, δηλαδή στους ασθενείς που τρίζουν και σφίγγουν τα δόντια τους. Στους χρόνια βουρξιστές οι μασητικές και κοπτικές επιφάνειες των δοντιών επιπεδώνονται εντελώς και συνήθως παρατηρούνται σοβαρά κατάγματα στα δόντια. Οι μεταβολές αυτές αντιμετωπίζονται με τους εξής τρόπους:

1.Λεύκανση.

Με τη λεύκανση τα κίτρινα δόντια αποκτούν πιο λευκή και λαμπερή όψη. Δεν έχει ωστόσο τα ίδια αποτελέσματα σε όλους τους ασθενείς και ορισμένες φορές δεν είναι ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα. Ακόμη προκαλεί ευαισθησία και πόνο στους περισσότερους ασθενείς, η οποία όμως είναι παροδική και συνήθως διαρκεί 1-2 ημέρες. Η λύση αυτή αφορά αποκλειστικά τις δυσχρωμίες των δοντιών.

2.Όψεις ρητίνης.

Με αυτόν τον τρόπο αλλάζει και το χρώμα και το σχήμα των δοντιών, αναπαριστώνται δε και κάποια μορφολογικά στοιχεία που μπορεί να εκλείπουν. Αφορά τα πρόσθια δόντια.

3.Όψεις πορσελάνης.

Είναι λεπτές φλούδες πορσελάνης που επίσης αφορούν τα πρόσθια δόντια, αλλά και τους προγομφίους. Οι όψεις δίνουν το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και ως προς το σχήμα και ως προς το χρώμα, το οποίο δεν αλλοιώνεται με την πάροδο του χρόνου, όπως συμβαίνει στις άλλες μέθοδους.

4. Αντικατάσταση παλιών εμφράξεων αμαλγάματος με εμφράξεις ρητίνης.

5. Έμφραξεις στα τερηδονισμένα δόντια καθώς και στα δόντια με ρωγμές και κατάγματα.

6. Αποτρύγωση, δηλαδή καθαρισμό των δοντιών ανά 6 μήνες.